Πληροφορίες
Πληροφορίες για το site
Καταχωρήστε το blog σας
Συχνές ερωτήσεις (FAQ)
Blogging για αρχάριους
Τα προϊόντα-μαϊμού που κατασκευάζονται στην Κίνα, και ιδιαίτερα τα αθλητικά παπούτσια από γνωστές μάρκες, είναι πλέον τόσο καλά που δύσκολα τα ξεχωρίζεις από τα γνήσια. Η βιομηχανία αυτή των δισεκατομμυρίων δολαρίων φαίνεται ότι δύσκολα θα πεθάνει...
Ενας καταστηματάρχης στην Ιταλία έκανε μια παραγγελία σε εργοστάσιο κατασκευής αθλητικών παπουτσιών στο Πουτιάν της Κίνας: ζήτησε 3.000
ζευγάρια λευκά Νike Τiempo για ποδόσφαιρο. Ηταν αρχές Φεβρουαρίου και βιαζόταν. Ούτε αυτός αλλά ούτε ο Λιν, ο διευθυντής του εργοστασίου, είχαν την απαραίτητη άδεια, δεν είχαν ούτε το σχέδιο ούτε οδηγίες για να ακολουθήσουν στην κατασκευή. Αυτό όμως δεν είχε σημασία. Μια εβδομάδα αργότερα ο Λιν αγόρασε ένα ζευγάρι αυθεντικά Τiempo, τα διέλυσε, μελέτησε τον τρόπο κατασκευής τους, έφτιαξε τα δικά του σχέδια και επέβλεψε την παραγωγή των 3.000 κλώνων. Ενα μήνα αργότερα, έστειλε τα παπούτσια στην Ιταλία. «Θα παραγγείλει κι άλλα σύντομα», μου είπε γεμάτος αυτοπεποίθηση ο Λιν, που ζήτησε να μη χρησιμοποιήσω το επίθετό του.
Ο Λιν ασχολείται με τον τομέα των προϊόντων-μαϊμού μόλις πέντε χρόνια. «Φτιάχνουμε ό,τι μας ζητάνε», εξηγεί. «Εάν θέλουν Νike τους δίνουμε Νike. Τo Πουτιάν, που αποτελεί «φωλιά» για την αντιγραφή αθλητικών παπουτσιών από διάσημες μάρκες, βρίσκεται στη νοτιοανατολική επαρχία της Κίνας Φουτζιάν, ακριβώς απέναντι από την Ταϊβάν. Στα τέλη της δεκαετίας του ΄80, πολυεθνικές εταιρείες από όλους τους κλάδους της βιομηχανίας άρχισαν να μεταφέρουν την παραγωγή τους σε εργοστάσια της περιοχής αυτής. Στο Πουτιάν συγκεντρώθηκαν τα αθλητικά παπούτσια. Στα μέσα της δεκαετίας του ΄90, ένα νέο εργοστάσιο που ειδικεύτηκε στα πλαστά άρχισε να αντιγράφει αυθεντικά παπούτσια Νike, Αdidas, Ρuma και Reebok. ΟΙ αντιγραφείς «λάδωναν» εργαζόμενους σε εργοστάσια που είχαν άδεια προκειμένου να πάρουν δείγμα ή να αντιγράψουν τα σχέδια. Και έτσι συχνά τα παπούτσια-μαϊμού έφθαναν στα καταστήματα πριν από τα αυθεντικά.
«Τώρα πια δεν υπάρχει τρόπος να μπεις στα εργοστάσια που έχουν άδεια», εξηγεί ο Λιν, περιγράφοντας τα αυστηρότατα μέτρα ασφαλείας: φρουρούς, κάμερες και διπλές περιφράξεις. «Τώρα πηγαίνουμε στο κατάστημα που πωλούνται τα αυθεντικά, αγοράζουμε ένα ζευγάρι και το αντιγράφουμε». Τα καλύτερα αντίγραφα, όπως αυτά του Πουτιάν, διατίθενται στις διεθνείς αγορές και δύσκολα μπορείς να τα ξεχωρίσεις από τα κανονικά. Τον τελευταίο χρόνο, μόνο στις ΗΠΑ τα τελωνεία κατέσχεσαν προϊόντα-μαϊμού αξίας 260 εκατομμυρίων δολαρίων- μεταξύ των οποίων ρούχα, DVD, εξαρτήματα κομπιούτερ και παιδικό γάλα. Ομως επί τέσσερα χρόνια πρώτα στην κατηγορία των προϊόντων-μαϊμού έρχονται τα παπούτσια, που αποτελούν το 40% των συνολικών κατασχέσεων. Η Νike θεωρείται η μάρκα που αντιγράφεται πιο πολύ- ένα πλαστό προϊόν της για κάθε δύο αυθεντικά.
Η βιομηχανία κατασκευής προϊόντων-μαϊμού στο Πουτιάν λειτουργεί ανοιχτά. Αρκεί να γράψει κάποιος Ρutian Νike σε οποιαδήποτε μηχανή αναζήτησης του Ιντερνετ για να έχει εκατοντάδες αποτελέσματα που θα τον οδηγήσουν σε ιστοσελίδες που πωλούν παπούτσια-αντίγραφα. «Αυτοί που κατασκευάζουν τις μαϊμούδες και τις πωλούν δεν είναι πλέον άγνωστοι», λέει ο δικηγόρος Χάρλεϊ Λούιν που ειδικεύεται σε θέματα πλαστών προϊόντων. Τα πλοκάμια της βιομηχανίας όμως είναι πολλά. Περπατώ στο κέντρο του Πουτιάν και βλέπω ένα κατάστημα που πουλάει αθλητικά από γνωστές μάρκες έναντι 12 δολαρίων το ζευγάρι (στις ΗΠΑ κοστίζουν γύρω στα 90 δολάρια). «Θέλεις να αγοράσεις ή να πουλήσεις;» με ρωτά η ιδιοκτήτρια. Τη ρωτώ πόσος χρόνος χρειάζεται για να παραγγείλω 2.000 ζευγάρια Νike Frees. «Από τη στιγμή που θα μας στείλεις το μοντέλο, περίπου ένας μήνας», απαντά. «Μα πώς θα περάσουν 2.000 παπούτσια-μαϊμού από τα τελωνεία των ΗΠΑ;» ρωτώ. «Δεν τα στέλνουμε από το Πουτιάν», μου εξηγεί. «΄Η τουλάχιστον στα έγγραφα φαίνεται ότι προέρχονται από αλλού. Συνήθως τα στέλνουμε από το Χονγκ Κονγκ. Μην ανησυχείς. Αυτή είναι η δουλειά μας, το κάνουμε όλη την ώρα...».
Η βιομηχανία κατασκευής προϊόντων -μαϊμού στο Πουτιάν της Κίνας λειτουργεί ανοιχτά στο ΙντερνετΗ διαφορά στη μυρωδιά της κόλλας Το εργοστάσιο του Λιν έχει πέντε ορόφους και μια μεγάλη μεταλλική πόρτα. Σε κάθε όροφο μερικές δεκάδες εργάτες γέμιζαν την ημέρα που πήγα τις «γλώσσες» των παπουτσιών και περνούσαν τα κορδόνια σε αθλητικά παπούτσια που ήταν σχεδόν τελειωμένα. Υπήρχαν κουτιά που έγραφαν Νike, Αdidas και Αsics. Στον τοίχο κοντά στην είσοδο υπήρχε μια ανακοίνωση για προσλήψεις γαζωτριών, χωρίς φυσικά να αναφέρει ότι η δουλειά είναι παράνομη μέσα σε μια επιχείρηση δισεκατομμυρίων. Βέβαια τα πολλά λεφτά δεν τα βγάζουν ούτε οι εργάτες, ούτε καν ο Λιντα βγάζουν οι διακινητές των προϊόντων-μαϊμού. Πέρσι, για παράδειγμα, το FΒΙ συνέλαβε αρκετά άτομα «από βαλκανικές χώρες» στη Νέα Υόρκη και το Νιου Τζέρσεϊ για τον ρόλο τους «στην εισαγωγή μεγάλων ποσοτήτων κοκαΐνης, ηρωίνης, μαριχουάνας, αναβολικών και πλαστών προϊόντων». Αλλωστε τα προϊόντα-μαϊμού προσφέρουν μεγάλα κέρδη και αν πιαστείς με αυτά οι ποινές είναι πολύ μικρές. Ο Λιν μου φέρνει τρία Νike και με προτρέπει να τα συγκρίνω. Μέσα στο ένα παρατηρώ την ταμπέλα «Μade in Vietnam» (κατασκευασμένα στο Βιετνάμ). «Είναι κι αυτό μέρος της παραπλάνησης», εξηγεί, προσθέτοντας ότι υπάρχουν «διαφορετικά επίπεδα αντιγραφής. Κάποια είναι χαμηλής ποιότητας και δεν έχουν καμία σχέση με τα πρωτότυπα. Ομως κάποια είναι πολύ επιτυχημένες αντιγραφές, σχεδόν δεν τα ξεχωρίζεις. Ο μοναδικός τρόπος να καταλάβεις τη διαφορά από τα γνήσια είναι η μυρωδιά της κόλλας», λέει βάζοντας τη μύτη του μέσα στο παπούτσι και παίρνοντας μια βαθιά εισπνοή. Σχεδόν κάτι παρόμοιο μου είπε και ένας πωλητής προϊόντων-μαϊμου στο Πεκίνο: «Τα παπούτσια είναι γνήσια. Μόνον οι μάρκες είναι πλαστές»...
Περισσότερα... »
Normal
0
false
false
false
MicrosoftInternetExplorer4
/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:"Κανονικός πίνακας";
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:"";
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:"Times New Roman";
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}
Normal
0
false
false
false
MicrosoftInternetExplorer4
/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:"Κανονικός πίνακας";
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:"";
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:"Times New Roman";
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}
Σήμερα το απόγευμα στις 4.30 στην Ηλιούπολη(Αγ.Ανάργυροι)η γη της αττικής θα πάρει μαζί της τον δημοσιογράφο Σωκράτη Γκιόλια, που στα 37 του αφήνει ενα δίχρονο παιδί και την χήρα γυναικα του έγκυο. Το...έγκλημα του; Ηταν blogger,είχε το troktiko (που το ξεκίνησαν ως "ομάδα" του Τριανταφυλλόπουλου με τα άλλα παιδιά, κι όταν με την υπόθεση Κεντέρη, Κουκουδήμου κ.α. απομακρύνθηκε ο Γκιόλιας, το κράτησε για τον εαυτό του και το πλαισίωσε με μερικούς άλλους Blogger και φοιτητές και άρχισε εναν ανηλεή πόλεμο χωρίς αρχές και όρια με τον Τριανταφυλλόπουλο... - σε μια άλλη ανάρτηση που βάλαμε όπου μιλάει ο ίδιος ο Σωκράτης στο ραδιόφωνο εξηγεί το...μίσος του Μάκη εναντίον του). Γιατί ο Σωκράτης δεν δολοφόνήθηκε ούτε γιατί ήταν συνεργάτης του Κοντομηνά ούτε γιατί ήταν γεν.διευθυντής στο "ΘΕΜΑ" (και συνεργάτης του...Θέμου Αναστασιάδη με τον οποίο επίσης ο Τριανταφυλλόπουλος ξεκίνησε μαζί το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ αλλά η συνεχεια ήταν το ίδιο...εκρηκτική χωρίς αρχές και όρια σύγκρουση). Με άλλα λόγια ο Σωκράτης (που απο τα 19 του ήταν στην "στέγη Τριανταφυλλόπουλου") εγκαταλείποντας τον μέντορα του πέρασε στους εχθρούς του αλλά και ο ίδιος φαίνεται να ήθελε να ανοίξει "δική του - παρόμοια - σχολή" (με όσα έμαθε). Είναι η "Σέχτα" πίσω απο την δολοφονία του, όπως λέει η αστυνομία; Και γιατί οι τρομοκράτες να επιλέξουν τον...Γκιόλια; Επειδή ήταν άοπλος,χωρις φρουρά; Τι σηματοδοτεί; Τον πλούτο; Την ...λαμογιά; Ποιό μήνυμα θα ήθελαν ενδεχομένως να...περάσουν. Απο όσες πληροφορίες διαθέτουμε εμείς ΔΕΝ προκύπτει εμπλοκή της "Σέχτας" και μάλιστα κάποιοι λέγανε οτι θα υπάρξει και...προκήρυξη - διάψευση. Στον σκοτεινό κόσμο των μυστικών υπηρεσιών και της τρομοκρατίας (κάθε είδους) ποιός ξέρει άραγε ποιός ενεργεί για ποιόν και με τι εντολές; Το "μαφιόζικο" χτύπημα - οργανωμένο καλά - δείχνει οτι ο Γκιόλιας είχε ενοχλήσει πολλούς, παίζοντας και ο ίδιος "στο ίδιο γήπεδο". Και κάποιοι θεώρησαν οτι δεν μπορούν να τον σταματήσουν διαφορετικά. Σε κάθε περίπτωση είναι μια άνανδρη δολοφονία ενος ερευνητή δημοσιογράφου, που στο φινάλε τι...έκανε; Εγραφε - στο Blog του - και μερικές υπερβολές ή ας πούμε εξυπηρετούσε και κάποια συμφέροντα θίγοντας προφανώς άλλα. Αλλά αυτό δεν κάνουν, με πιο επιστημονικό τρόπο είναι η αλήθεια, ΟΛΟΙ οι εκδότες επιχειρηματίες εργολάβοι; Κάνουν κάτι άλλο; Τι σημαίνει ο όρος "διαπλοκή"; Οτι οι εκδότες-μηντιάρχες χρησιμοποιούν την δύναμη των μέσων τους για να παίρνουν συμβόλαια, να ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις η υπουργούς ή βουλευτές, να εμφανίζουν το...μαύρο ως άσπρο απο τη στιγμή που το υπαγορεύουν τα συμφέροντα τους. Αν δεχθούμε οτι ο Σωκράτης...μέθυσε απο την επιτυχία του και σαν τον Ικαρο πέταξε πολύ κοντά στον ήλιο και έλιωσαν τα φτερά του, το λάθος του ήταν απλά μια...οίηση και έπαρση δύναμης που νόμισε οτι απέκτησε. Εαν όμως ΟΛΑ τα ειδησεογραφικά-ενημερωτικά Blog είχαν ή έχουν εναν υπεύθυνο σύμφωνα με το νόμο, το πιθανότερο είναι οτι και ο Σωκράτης σήμερα θα χαιρόταν τα παιδιά του, γιατί θα λειτουργούσε ως...φρένο και θα αυτοσυγκρατιοντουσαν ΟΛΟΙ. Η ασυδοσία, δεν είναι ελευθερία. Και η δημοσιογραφία ΠΟΤΕ και ΠΟΥΘΕΝΑ δεν είναι ανώνυμη. Γιατί οι δημοσιογράφοι ζούνε απο την υπογραφή τους και γιατί οι πολίτες θέλουν και πρέπει να γνωρίζουν ΠΟΙΟΣ λέει τι και γιατί. Το να έχει ενας υδραυλικός ενα Blog Για να γράφει τα ποιήματα του ή τον καϋμό του και να θέλει την ανωνυμία του, είναι εντελώς διαφορετικό απο το να επιδιώκει κάποιος να κάνει...δημοσιογραφία(ανώνυμα). Γιατί σε αυτή την περίπτωση τα Blog χρησιμοποιούνται ως...όργανα και μέσα εκβιασμού και "εκτέλεσης συμβολαίων" απο συμφέροντα που θέλουν να πλήξουν ατιμώρητα (ανώνυμα) ανταγωνιστές τους. Οι "αγωγές" εφευρέθηκαν για να ευνουχίσουν την ερευνητική δημοσιογραφία και τους δημοσιογράφους(μόλις πας να γράψεις ή να αποκαλύψεις "κάτι" σε απειλούν με...αγωγές οι...λεφτάδες για να μην διαταράξεις την...μάσα και το λουφέ τους). Αλλά και η...απάντηση δεν μπορεί να είναι η ανώνυμη συκοφαντία και λασπολογία, αλλά η υπεύθυνη επώνυμη δημοσιογραφία, με στοιχεία. Γι αυτό παράλληλα θα πρέπει να καταργηθει ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ των "αγωγών" (ο πιο μαφιόζικος εκβιασμός απέναντι στους δημοσιογράφους να ΜΗΝ τολμήσουν και γράψουν γι αυτούς και τα συμφέροντα τους - μια πατέντα που γλοιώδεις πολιτικάντηδες της πλάκας ψήφισαν ως ταπεινοί υπηρέτες των μεγαλοκαρχαριών).
Καλό ταξίδι Σωκράτη...
Η ερευνητική δημοσιογραφία απο τα χαράματα θρηνεί σήμερα τον Σωκράτη, που εκτός απο διευθυντής στο ραδιόφωνο "ΘΕΜΑ" φερόταν και ως ο ιδιοκτήτης του Blog troktiko - και εκεί άλλωστε επικεντρώνονται όλες οι έρευνες (σε όσους ενόχλησε το Blog ή αναμενόταν να...ενοχλήσει). Οσο ήταν στην "σκιά" και στη "στέγη" του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, όλα κυλούσαν...ήρεμα. Στην επικαιρότητα τον έφερε η πολύ σφοδρή - στα άκρα - σύγκρουση μεταξύ τους. Πολλά τα κείμενα που γραψανε ο ένας για τον άλλο. Οι μηνύσεις. Οι συλλήψεις, τα αυτόφωρα. Μια άγρια σύγκρουση, πρωην φίλων, συνεργατών και κουμπάρων. Αυτό που έχει σήμερα σημασία είναι να δούμε οτι ενας 37χρονος νέος δολοφονήθηκε γιατί τα γραπτά του ενοχλούσαν. Δεν ήταν...φίρμα. Ούτε παραθυράτος. Δεν κυκλοφορουσε με σωματοφύλακες και μερτσέντες θωρακισμένες. Αυτά τα άφηνε για τα...βαριά συμβόλαια των τηλεαστερων του...τίποτα. Η ερευνητική, αποκαλυπτική, επαγγελματική δημοσιογραφία στην Ελλάδα είναι υπο απηνή διωγμό εδώ και καιρό. Δεν την θέλει ΚΑΝΕΝΑΣ απο τους σημερινούς εκδότες-εργολάβους-επιχειρηματίες. Θέλουν οσφυοκάμπτες, γλείφτες, δημοσιοσχετίστες, μετριότητες που να μην μπορούν να πούνε ΟΧΙ σε τίποτα, απλούς "νεροκουβαλητές" των παιχνιδιών τους. Η αλήθεια είναι επίσης οτι δημοσιογραφία ΔΕΝ γίνεται ανώνυμα, γιατί τότε πολύ εύκολα μπορείς να κατηγορηθείς για ...εκβιασμούς και παιχνίδι "κάτω απο το τραπέζι" με συναλλαγές ύποπτες όσο και εκείνων που...κατηγορείς. Καθώς το υπάρχον "μηντιακό σύστημα" καταρρέει και αλλάζει "το γήπεδο" απο πολύ νωρίς είχαμε επισημάνει τις παγίδες στο δρόμο της "ανεξάρτητης ερευνητικής δημοσιογραφίας" που άνοιξε η επανάσταση των...blogs. Γι αυτό ακριβώς προτείναμε και επιμείναμε με κάθε τρόπο ώστε τα λεγόμενα ειδησεογραφικά Blog να έχουν επωνυμο ιδιοκτητη και να αναγνωριστούν ως μέσα ενημέρωσης - με ό,τι σημαίνει αυτό. Αλλωστε και ο Σωκράτης εργαζόταν στα παραδοσιακά media ως...κορυφαίο στέλεχος (Alpha, ΘΕΜΑ) αλλα και ως στενός συνεργάτης επιχειρηματία με πολλές δουλειές απλωμένες (Κοντομηνάς). θα συνεχίσουμε...(άλλωστε αυτή η υπόθεση μόλις άνοιξε...) ανάρτηση: i-reporter.gr 
"Δημιουργό της ελληνικής τραγωδίας χαρακτηρίζει το γαλλικό περιοδικό Marianne, τον πρώην Έλληνα πρωθυπουργό.
Θυμάστε πόσο ωραία ήταν τα πράγματα πριν ακριβώς έναν χρόνο; Η, τουλάχιστον, έτσι φαινόταν στις εφημερίδες και στα δελτία των οκτώ.
Εντάξει! Υπήρχαν σκάνδαλα. Για πρώτη φορά τέλειωσε απροειδοποίητα μια σύνοδος της Βουλής και το χαρτί θυροκολλήθηκε κυριολεκτικά νύχτα. «Νόμιμο πραξικόπημα» το χαρακτήρισε η εφημερίδα «Έθνος», «Λούφα και παραγραφή» χαριτολόγησε η «Ελευθεροτυπία», «Η ΝΔ ξεπλένει καλύτερα» χλεύασε το «Θέμα». Οι πιο σοβαρές είχαν στην πρώτη τους σελίδα πιο θεωρητική προσέγγιση στο θέμα της εβδομάδας. «Κόμματα, όμηροι σκανδάλων» έγραφε στον πρώτο της τίτλο η «Καθημερινή». «Σύγκρουση χωρίς όρια», έλεγε «Το Βήμα».
Υπήρχαν κι άλλες προσεγγίσεις στην επικαιρότητα, όπως της «Αυριανής» που προεξοφλούσε: «Χάνει το παιγνίδι ο Γιώργος». Ή της «InPress» -μίας από τις πολλές άγνωστες εφημερίδες που κυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια-, η οποία μας πληροφορούσε «Ακούραστος ο Καραμανλής τον τελευταίο καιρό». Μπορεί να μοιάζει ότι πέρασαν χρόνια, αλλά αυτοί οι τίτλοι βρίσκονταν στο περίπτερο ακριβώς πριν έναν χρόνο, στις 10 Μαΐου του 2009.
Πώς φτάσαμε λοιπόν σε 365 μέρες στη χρεοκοπία; Και, κυρίως, γιατί φτάσαμε τόσο ανέμελοι; Και για να το πούμε πιο συντεχνιακά: πώς κατάφεραν τα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης να χάσουν τη μεγαλύτερη είδηση της Μεταπολίτευσης; Γιατί δεν προειδοποιήσαμε την κοινωνία για τα επερχόμενα δεινά; Παρά τα θρυλούμενα περί τριακονταετούς σπατάλης και τέλους της Μεταπολίτευσης -τα οποία, ειρήσθω εν παρόδω, είναι χρήσιμα κι αληθινά-, η Ελλάδα βρέθηκε στο χείλος της οικονομικής καταστροφής και το 1986 και το 1990 και το 1994. Παρ' όλα αυτά, την τελευταία στιγμή το γλιτώναμε. Δεν διορθώναμε τις διαρθρωτικές αδυναμίες του συστήματος, δεν κάναμε όσες αλλαγές έπρεπε και όσες βαθιές τομές χρειαζόμασταν, αλλά κάναμε ένα σταθεροποιητικό πρόγραμμα, παίρναμε μια ανάσα και συνεχίζαμε. Αυτήν τη φορά όμως οδηγηθήκαμε στο Διεθνές Ταμείο.
Κι όμως, τα σημάδια υπήρχαν και κάποιοι προειδοποιούσαν. Στις 18/12/2008, ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κώστας Σημίτης απηύθυνε από το βήμα της Βουλής μια δραματική προειδοποίηση: «Aποτελεί κοινό μυστικό στους κύκλους της Eυρωπαϊκής Eπιτροπής ότι η Eλλάδα δεν προσαρμόζεται στις επιταγές της ONE και ότι επίσης οι όποιες νουθεσίες και επιτηρήσεις δεν αρκούν. Θεωρούν ότι η τωρινή πολιτική ηγεσία της χώρας, που στηρίχτηκε στην E.E. σε όλες τις σημαντικές επιδιώξεις της, την απογραφή, την αναθεώρηση του AEΠ, τη γρήγορη έξοδο από την επιτήρηση, εκμεταλλεύτηκε αυτήν τη συμπαράσταση για να μην τηρήσει τις δεσμεύσεις. Aπλώς, τους κορόιδεψε. H Eλλάδα πιστεύουν ότι καλό θα ήταν να αναγκαστεί να προσφύγει στο Διεθνές Nομισματικό Tαμείο για δανεισμό, ώστε η παρακολούθηση της ελληνικής οικονομίας να είναι αρμοδιότητά του και όχι φροντίδα της Eπιτροπής».
Η κρίση που γεννήθηκε στην Ελλάδα και εδώ και τρεις μήνες εξαπλώνεται σε όλη την Ευρώπη παίρνει πλέον μια νέα διάσταση. Και είναι πλέον προφανές πως ούτε ο κολοσσιαίος κουμπαράς, ύψους 750 δισεκατομμυρίων ευρώ, που αποφάσισε η Ε.Ε. για την υποστήριξη των χωρών της Ευρωζώνης, ούτε τα μέτρα αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας κρίνονται ικανοποιητικά ώστε να καθησυχάσουν τις αποκαλούμενες «αγορές». Το ευρώ συνεχίζει την κατρακύλα του και πλέον η ισοτιμία του έναντι του Δολαρίου έχει φτάσει, σήμερα, στο 1,21.
Γράφει ο Νίκος Καραμπάσης
Ερώτημα απλό: Στις απεργίες - τις...εθιμοτυπικές - ποιοί κερδίζουν; Οι εργαζόμενοι άραγε που τους κόβεται το μεροκάματο; Και αντι να αυξάνεται ο μισθός τους, μειώνεται κι αλλο; Για πόσο ακόμη θα πληρώνει ο κόσμος την "επαναστατική γυμναστική" των...χειμερινών ανακτόρων; Το ΚΚ Κίνας για παράδειγμα έχει...μεταρρυθμιστεί. Οι δικοί μας ακόμη έχουν όραμα ζωής τις...στέπες τις σιβηρίας, για τους άλλους βέβαια, γιατί αν με το καλό η κυβέρνηση ανοίξει πχ το...φάκελο "Γερμανός" ή μπει στα ταμεία του Περισσού, εκεί θα δούμε...άλλα "θαυμαστά" της διαδρομής του πολιτικού χρήματος.
Κατα τη γνώμη μου σήμερα εκτός απο το οικονομικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε, υπάρχει μείζον πρόβλημα ανθρωπιάς, πολιτισμού και κοινωνικών σχέσεων. Η υποκρισία και η καχυποψία, περίσσεψαν. Μαζί με την κακία, πάνε ασορτί συνολάκι. Και κύριε Πρωθυπουργέ μας, αγαπητέ Γιώργο, για να ανατάξουμε δυνάμεις, για να υπερβούμε τους εαυτούς μας, για να χαράξουμε αναπτυξιακή πορεία, πρέπει να νιώθουμε "καλά" έστω με...ελπίδα. Εστω για τα παιδιά μας. Οταν τον Παπαφλέσσα τον...σουβλίζανε ή ο Κολοκοτρώνης απελευθέρωνε "το γένος", δεν το κάνανε για τον εαυτούλη τους. Η για την πάρτη τη δική τους. Αλλά γιατί οραματιζόντουσαν.Γιατί είχαν αρχές και αξίες που ήθελαν στο μέλλον να γίνουν πράξη. Γιατί χτίζανε το αυριο. Και το αύριο δεν χτίζετε μόνο με μπακαλοτέφτερα και λογιστάδες. Αλλά και με αρχές, αξίες, ιδανικά και ανθρώπους ικανούς να οραματιστούν και να πραγματώσουν τα όνειρα τους. Οχι με μικρούς μίζερους και κακούς ανθρώπους.
Εχε το αγαπητέ Γιώργο κι αυτό στο μυαλό σου, μαζί με όλα τα άλλα.
Την "λίστα των...φοροφυγάδων" την έχουν στα χέρια τους Γ.Παπακωνσταντίνου και Φ.Σαχινίδης και προφανώς πριν την δώσουν στην δημοσιότητα θα την δείξουν - για έγκριση - στον Πρωθυπουργό Γ.Παπανδρέου.
Πάντως ΗΔΗ δόθηκε εντολή να αρχίσουν αμέσως φορολογικοί έλεγχοι και οι αναγκαίες διασταυρώσεις των στοιχείων ώστε να μην υπάρξει κάποιο "λάθος" στη λίστα που θα δοθεί στη δημοσιότητα.
Οπως λένε απο το υπουργείο Οικονομικών "θα ρίβουμε τα μάτια μας με όσα θα δούμε και τα ποσά που χρωστάνε οι...μεγαλοοφειλέτες ξεπερνάνε κατα πολύ τα 5,5 εκ.ευρώ του Βοσκόπουλου όπως και τα χρέη που "λιμνάζουν" στις εφορίες". Απο εκεί και μετά στη μάχη της αγοράς. Οπως γράφει ο Γ.Ανδρής στην "Ημερησία" Σε ελεύθερη πτώση βρίσκεται η αγορά αυτοκινήτου καθώς οι πωλήσεις στο πρώτο 15νθήμερο του Μαϊου του 2010 σημείωσαν πτώση 55,9% σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα πέρσι ενώ αν τις συγκρίνει κανείς τις ταξινομήσεις νέων ΙΧ του πρώτου 15νθημέρου του Μαϊου 2010 σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2008 πτώση η πτώση της αγοράς ξεπερνά το 49%.
Οσον αφορά στις εισαγωγικές εταιρείες πλέον βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού και από τις 35 επιχειρήσεις του κλάδου μόνο μία κατάφερε να παρουσιάσει αύξηση πωλήσεων σε σχέση με πέρσι και αφορά στη Chevrolet με ποσοστό μάλιστα το οποίο ξεπερνά το 58%.
Αντίθετα οι εταιρείες των οποίων οι πωλήσεις μειώθηκαν σε ποσοστό υψηλότερο του 70% ήταν οι Chrysler 90,9%, Porsche 90,5%, BMW 88,8%, Land Rover και Mazda 84,2%, Mercedes 82,3%, Ssangyong 80%, Audi 77,9%, Volvo 74,6%, Subaru 74,2% και η Saab 73,3.
Οι υπόλοιπες εισαγωγικές σημείωσαν πτώση η οποία κυμαίνονταν από 21 έως και 69% ενώ η Citroen και η Fiat κατάφεραν να περιορίσουν τις απώλειες καθώς τα ποσοστά πτώσης τους κυμάνθηκαν 9,8 και 20,3% αντίστοιχα.
Κατάρρευση!
Οι χαμηλές πωλήσεις καινούριων αλλά και μεταχειρισμένων ΙΧ στη χώρα μας πέραν των τεράστιων προβλημάτων που δημιουργούν στους επαγγελματίες αλλά και εργαζόμενους του κλάδου συρρικνώνουν και τα δημοσιονομικά έσοδα του κράτους τα οποία προέρχονται από τα Τέλη Ταξινόμησης, τον ΦΠΑ αλλά και τον Φόρο Πολυτελείας.
Ηδη τον προηγούμενο μήνα τα δημοσιονομικά έσοδα από την αγορά αυτοκινήτου άγγιξαν μόλις τα 70 εκατ. ευρώ από 160 εκατ. ευρώ που κυμαίνονταν τα προηγούμενα χρόνια τον αντίστοιχο μήνα.
Στελέχη της αγοράς επισημαίνουν πως από την στιγμή που η κυβέρνηση δεν έχει λάβει κανένα απολύτως μέτρο στήριξης των πωλήσεων ο κλάδος που απασχολεί περισσότερους από 100.000 υπαλλήλους θα προβεί για πρώτη φορά στην ιστορία του σε δραστικές περικοπές (μειώσεις μισθών, απολύσεις, ελαστικές μορφές εργασίας) με ότι και αν σημαίνει κάτι τέτοιο για την ίδια την αγορά αλλά και τα δημοσιονομικά έσοδα της χώρας.
Εν ολίγοις, η Αμερική δεν είναι Ελλάδα. Εχει ανάλογο έλλειμμα με της Ελλάδας, αλλά οι δημοσιονομικές της προοπτικές είναι πολύ καλύτερες. Εχουμε πράγματι πρόβλημα με τη μακροπρόθεσμη πορεία των δημόσιων οικονομικών, αλλά αυτή η ανισορροπία μπορεί εύκολα να διορθωθεί με τη μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας και ασφάλισης, καθώς και μέσω μιας λογικής αύξησης των φόρων. Επομένως, οφείλουμε να αγνοήσουμε όσους παριστάνουν ότι κόπτονται για τη δημοσιονομική υπευθυνότητα, αλλά το μόνο που τους νοιάζει είναι να διαλύσουν το κράτος πρόνοιας, και προκειμένου να το πετύχουν χρησιμοποιούν τις οικονομικές κρίσεις ως μπαμπούλες 
Το Πρόγραμμα Σταθεροποίησης στη ρίζεται σε μια συγκεκριμένη αντίλη ψη για τη λειτουργία της αγοράς. Η άποψη των οικονομολόγων του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που επε ξεργάστηκαν τη χρηματοδότηση της χώρας, είναι συνοπτικά η εξής:
Η μείωση των κρατικών δαπανών, η αύξηση των φόρων και ο δραστικός περιορισμός των ασφαλιστικών παρο χών θα μειώσουν αισθητά τα κρατικά ελλείμματα. Το κράτος θα πάψει έτσι να δανείζεται όλο και περισσότερο. Αρνητική επίπτω ση θα υπάρξει στο επίπεδο της ύφεσης και του αποπληθωρισμού. Είναι όμως αναγκαία μέσα για την εξυγίανση της οικονομίας. Υφε ση θα επέλθει διότι τα μέτρα λιτότητας θα περιορίσουν την οικο νομική δραστηριότητα. Επιχειρήσεις θα κλείσουν, η ανεργία θα πολλαπλασιαστεί και προϊόντα θα μείνουν αδιάθετα. Θα ακολου θήσει ένα ξεπούλημα εργασίας και προϊόντων. Συνέπεια θα εί ναι η μείωση του πληθωρισμού. Ο αποπληθωρισμός θα βελτιώ σει την ανταγωνιστικότητα και θα αντιστρέψει την πτωτική τάση της οικονομικής δραστηριότητας. Η οικονομία θα παρουσιάσει και πάλι θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, προσφέροντας νέες θέ σεις εργασίας στους εργαζομένους και νέες ευκαιρίες κέρδους στις επιχειρήσεις. Θα αποκατασταθεί έτσι η αναπτυξιακή δυνα μική και η δημοσιονομική ισορροπία.
Η ύφεση και η πτώση του πληθωρισμού, με πιθανό ακόμα και τον αποπληθωρισμό, ενεργούν κατά την αντίληψη αυτή με τον ίδιο τρόπο που λειτουργούσε άλλοτε η υποτίμηση της δραχμής. Το νόμισμα έχανε την αξία του. Ταυτόχρονα έχαναν την αξία τους η εργασία, τα προϊόντα και τα περιουσιακά μας στοιχεία. Ημα σταν συλλογικά φτωχότεροι αλλά πιο ανταγωνιστικοί χάρη στις μειωμένες απαιτήσεις των εργαζομένων και τις χαμηλότερες τι μές. Μια υποτίμηση δεν είναι σήμερα πια δυνατή.
Το νόμισμά μας, το ευρώ, είναι νόμισμα πολλών άλλων χωρών και η νομισματική πολιτική ασκείται από την Ευρωπαϊκή Κεντρι κή Τράπεζα. Σύμφωνα με την κρατούσα οικονομική αντίληψη, τα μόνα μέσα που μας απομένουν στις συνθήκες των δραματι κών δημοσιονομικών ανισορροπιών που επικρατούν είναι η αυ στηρή λιτότητα, η μεσοπρόθεσμη ύφεση και ο αποπληθωρισμός.
Η αποτελεσματικότητα αυτής της μεθόδου διάσωσης επηρε άζεται από τις ειδικές περιστάσεις που επικρατούν στην κάθε οικονομία. Στην περίπτωση της Ελλάδος υπάρχουν ιδιαιτερότητες που καθιστούν το εγχείρημα ιδιαίτερα δύσκολο.
Εάν μια οικονομία βρίσκεται ήδη σε ύφεση, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, η επιπρόσθετη ενίσχυση της ύφεσης μπορεί να οδηγήσει σε παρατεταμένη στασιμότητα. Η έλλειψη αναπτυξι ακών ευκαιριών, η εκτεταμένη απροθυμία επενδύσεων, ο ανα ποτελεσματικός διοικητικός μηχανισμός αποτελούν κατ' εξοχήν επιβαρυντικά στοιχεία.
Η αμφισβήτηση από τις αγορές της ικανότητας να πληρώνου με τα χρέη μας και η άνοδος των ελληνικών επιτοκίων σε πρωτό γνωρα ύψη οφείλεται στο ότι η ελληνική οικονομία θεωρείται αντιπαραγωγική και μη ανταγωνιστική. Βρίσκεται ήδη σε στενω πό διαρκείας με μηδενική ή και αρνητική ανάπτυξη. Η έξοδος από την κατάσταση αυτή θα είναι αμφίβολη και πάντως θα διαρ κέσει καιρό.
Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της χώρας εν μέ σω ύφεσης θα είναι περιορισμένη. Η Ευρωπαϊκή Κε ντρική Τράπεζα και η Γερμανία ακολουθούν σταθε ρά αντιπληθωριστική πολιτική. Ο πληθωρισμός των εμπορικών μας εταίρων μάλλον δεν πρόκειται να είναι σημαντικά υψηλότερος του δικού μας ώστε να αποκτήσουμε ένα ανταγωνιστικό πλε ονέκτημα και να ανακάμψει η οικονομία. Για την Ελλάδα διαγρά φεται η πιθανότητα ο δικός μας πληθωρισμός να είναι ανώτερος εκείνου της Ευρωζώνης λόγω της αύξησης των εμμέσων φόρων όπως ο ΦΠΑ. Η βέβαιη αύξηση του βασικού ευρωπαϊκού επιτο κίου τα επόμενα χρόνια θα συμβάλει επίσης σε ένα αυξημένο επίπεδο πληθωρισμού στην Ελλάδα. Χρειαζόμαστε μια ενισχυ μένη στρατηγική ανταγωνιστικότητας για να ξεπεραστούν οι αντίρροπες δυνάμεις.
Η χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας από το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ενωση έχει συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα. Στο διάστημα αυτό η Ελλάδα θα πρέπει να ανακτήσει τη δυνατότη τα να εξασφαλίζει δάνεια από την αγορά με λογικά επιτόκια. Προϋ πόθεση είναι να κερδίσει πάλι την εμπιστοσύνη των αγο ρών, να πιστέψουν οι δανειστές ότι δεν πρόκειται να χάσουν τα χρήματά τους. Αν το πετύχει, θα έχει ευχέρεια κινήσεων. Θα μπο ρεί να συζητήσει πειστικά με την Ευρωπαϊκή Ενωση για μια πα ράταση της προσαρμογής της στους κανόνες του Συμφώνου Στα θερότητας κατά έναν τουλάχιστον χρόνο. Θα μπορέσει να δανει στεί εναλλάσσοντας βραχυχρόνιο με μακροχρόνιο δανεισμό, ώστε να ρυθμίσει την εξόφληση των χρεών της κατά τρόπο που τη διευ κολύνει. Η ανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας είναι μια διαδικασία παράλληλη προς τη συνεπή εφαρμογή του Προγράμμα τος. Αν η διεθνής κοινότητα διαπιστώσει ότι καταβάλλουμε την αναγκαία προσπάθεια να πετύχουμε τους προσδιορισμένους στό χους, θα αλλάξει βαθμιαία τη στάση απέναντί μας. Αν αντίθετα οι προβλεπόμενοι τριμηνιαίοι έλεγχοι αποδείξουν ότι υστερούμε σε αποφασιστικότητα, υπεκφεύγουμε ή συγκαλύπτουμε στοι χεία, η χρηματοοικονομική βοήθεια θα σταματήσει ταχύτατα. Οι συνέπειες θα είναι τραγικές. Θα διατρέχουμε τον κίνδυνο να απο κλειστούμε από την Ευρωζώνη.
Η έξοδος από την Ευρωζώνη θα συνοδεύεται από την καθιέρωση της δραχμής ως νέου νομίσματος και την ταυτόχρονη αρχική επίσημη υποτίμησή της κα τά 30% περίπου έναντι του ευρώ. Η πραγματική υποτίμηση πι θανόν να είναι πολύ μεγαλύτερη, αφού η αγορά θα πιέσει την αξία της δραχμής σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα. Η αποχώρηση από την ΟΝΕ θα προκαλούσε καταστροφικούς κραδασμούς: μα ζική έξοδο κεφαλαίων, απόσυρση των καταθέσεων από νοικο κυριά και επιχειρήσεις, με πιθανή συνέπεια την κατάρρευση της χρηματοδότησης της οικονομίας. Η οικονομία θα βρισκόταν πο λύ γρήγορα σε πορεία συνεχώς επιτεινόμενης ύφεσης. Η κοινω νία θα διολίσθαινε σε χωρίς τέλος εξαθλίωση. Η αύξηση του χρέ ους κατά το ύψος της υποτίμησης θα επέβαλε μακροχρόνια λιτό τητα. Πιθανότατα έπειτα από ένα σύντομο διάστημα θα παρου σιαζόταν έντονος πληθωρισμός, ο οποίος θα εξάλειφε τα όποια προσωρινά οφέλη της υποτίμησης, επιβάλλοντας συνεχείς νέες υποτιμήσεις.
Η έξοδος από την ΟΝΕ θα έπληττε καίρια την αξιοπιστία μας, τις εξωτερικές οικονομικές μας σχέσεις, τις λίγες αλλά υπαρκτές χρηματοδοτικές ροές προς το εσωτερικό μας. Θα καθι στούσε τη συνεργασία μας στην Ενωση εξαιρετικά δύσκολη και θα μας απομόνωνε διεθνώς. Είναι, τέλος, μάλλον βέβαιο ότι δεν θα εξασφάλιζε την αποπληρωμή του χρέους. Υπάρχουν βέ βαια μερικοί που θεωρούν την έξοδο από την Ευρωζώνη και από την Ενωση ως την ενδεδειγμένη λύση. Θα επέτρεπε, ισχυ ρίζονται, χάρη σε νέο δανεισμό, ανάπτυξη της χώρας στηριγ μένη σε μια «εθνική βιομηχανική πολιτική», σε «ανταγωνιστικό τουρισμό» και σε «απελευθέρωση της γεωργίας από τα δε σμά της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής». Πρόκειται για φαντασι ώσεις. Η Ελλάδα υπό αυτές τις νέες συνθήκες δεν θα μπορού σε να δανειστεί ούτε δεκάρα. Η συνεργασία με τους κύριους εμπορικούς μας εταίρους θα σταματούσε αμέσως. Θα βρισκό μαστε για απροσδιόριστο χρόνο στο περιθώριο.Η αποχώρηση από την ΟΝΕ δεν αποτελεί επιλογή. Είμαστε υποχρεωμένοι να μείνουμε μέλη της και να εργαστούμε για την προσαρμογή μας στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, εφαρμόζοντας το Πρόγραμμα Σταθεροποίησης.
Η εφαρμογή του Σταθεροποιητικού Προγράμματος προϋπο θέτει έναν αποτελεσματικό μηχανισμό υλοποίησης. Οι διοικητικοί μηχανισμοί όμως πάσχουν σοβαρά στην Ελλάδα. Η έκταση της φοροδιαφυγής είναι ένα παράδειγμα της αδυναμίας της διοίκησης. Το φαινόμενο επεκτάθηκε τα τελευταία χρόνια παρά τις επανειλημμένες υποσχέσεις για την καταπολέμησή του. Χρειά ζεται λοιπόν μια συστηματική και συνεχής προσπάθεια για να επιτευχθούν οι στόχοι του Προγράμματος. Δισταγμοί και καθυ στερήσεις δεν δικαιολογούνται. Αναβολές για να μειωθεί το πο λιτικό κόστος ή ρυθμίσεις, που στην πραγματικότητα διατηρούν το υφιστάμενο καθεστώς, είναι ανεπίτρεπτες.
Οι όποιες καλόπιστες προσπάθειες να ελεγχθεί το πρόβλημα με πολιτικά μέσα είναι καταδικασμένες σε αποτυχία. Για να βελ τιωθεί η κατάσταση χρειάζονται πόροι. Πρέπει να πετύχουμε πε ρίσσευμα που θα μειώσει το έλλειμμα. Αποφασιστικότητα χρει άζεται και για τις διαρθρωτικές μεταβολές. Εχουν εξαγγελθεί πολ λές φορές στο παρελθόν, αλλά είτε δεν πραγματοποιήθηκαν εί τε έγιναν ελάχιστα από τα αναγκαία βήματα λόγω του φόβου του πολιτικού κόστους και πολύ περισσότερο λόγω της αδυναμίας των υπηρεσιών να επεξεργαστούν λύσεις.
Η ύφεση που θα φέρει το Πρόγραμμα Σταθεροποίησης χρειάζεται αντίδοτο, αναπτυξιακές δραστηριότητες. Οι δυνατότητες είναι περιορισμένες λόγω της έλλει ψης πόρων. Υπάρχοντες πόροι, όπως εκείνοι των κοινοτικών προ γραμμάτων, πρέπει να αξιοποιηθούν στο έπακρο. Οι δυσκολίες προκύπτουν συνήθως από την ανεπάρκεια των διοικητικών μη χανισμών. Αρχές Μαΐου οι κοινοτικοί εκπρόσωποι που έλεγξαν την πορεία του Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου Ανάπτυξης (ΕΣ ΠΑ), σύμφωνα με τις εφημερίδες, προειδοποίησαν «όχι μόνο για τον κίνδυνο να χαθούν πόροι, αλλά κυρίως για τον κίνδυνο να χα θεί η τελευταία ευκαιρία για τη χώρα μας να βελτιώσει τις υποδο μές και να βοηθήσει την οικονομία σε μια περίοδο ύφεσης».
Το Πρόγραμμα Σταθεροποίησης είναι σε μεγάλο βαθμό δημι ούργημα των εκπροσώπων των δανειστών μας. Ενδιαφέρεται γι' αυτό σχεδόν αποκλειστικά για πολιτικές και μέτρα που θα κατο χυρώσουν την αποπληρωμή των δανείων και τη συμμόρφωσή μας με τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αλλά για να λειτουργή σει το Πρόγραμμα δημιουργικά, χρειάζεται η ένταξή του σε ένα ευρύτερο σχέδιο ανόρθωσης, σε μια στρατηγική, σε ένα πλαίσιο που καθορίζει τις επιδιώξεις της χώρας για έξοδο από την κρίση αλλά και για μετά την κρίση. Στόχος δεν μπορεί να είναι να επα νέλθουμε στην υστέρηση, στο πριν, να επιστρέψουμε σε μια κα τάσταση όπου θεωρούσαμε τον δανεισμό ως λύση των προβλη μάτων μας. Για να πετύχει η τιτάνια προσπάθεια που απαιτείται, χρειάζεται η αίσθηση μιας τομής με ένα παρελθόν πελατειακής πολιτικής, επικοινωνιακών τεχνασμάτων και εκμετάλλευσης της εξουσίας με στόχο τη διαιώνισή της.
Χρειάζεται όχι μόνο να εξηγηθεί τι προτίθεται να επιδιώξει η κυβέρνηση με τις πολιτικές της, αλλά και να γίνουν συγκεκριμένα αποτελεσματικά βήματα. Οι πολίτες για να συνεργαστούν, για να συμμορφωθούν με ένα πρόγραμμα που δυσκολεύει την καθημε ρινή τους ζωή και ματαιώνει πολλές από τις επιδιώξεις τους, θέ λουν να αντιληφθούν ότι πράγματι αρχίζει μια περίοδος ανάπτυ ξης, αναδιανομής του πλούτου και μελλοντικής βελτίωσης του επιπέδου ζωής τους. Το Πρόγραμμα Σταθεροποίησης είναι κοινωνικά άδικο. Επιβαρύνει κυρίως τους συνταξιούχους και τους μισθω τούς, ενώ θα έπρεπε να δώσει μεγαλύτερη έμφαση στον περιο ρισμό των μη μισθολογικών δαπανών. Υπάρχουν ακόμη δαπάνες που μπορούν να περιοριστούν αισθητά με ειδική έρευνα σε κά θε υπουργείο εντός του 2010. Το Πρόγραμμα Σταθεροποίησης χρειάζεται αλλαγή. Η 13η και 14η σύνταξη θα πρέ πει για παράδειγμα να καταβληθούν και πάλι. Αλλά εκτεταμένες αλλαγές δεν μπορούν να γίνουν τώ ρα που δεν έχουμε αξιοπιστία. Οποιαδήποτε σχε τική προσπάθεια θα φανεί ως υπαναχώρηση. Δυ νατή θα είναι μόλις αποδείξουμε ότι η εφαρμογή του Προγράμματος μάς απασχολεί σοβαρά και απο τελεί την προτεραιότητά μας. Οταν γίνουμε πάλι πιστευτοί στις προτάσεις και στις δράσεις μας.
Η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να προ σελκύσει επενδύσεις. Δεν τις διευκο λύνει όμως. Αυτό οφείλεται στις εξαι ρετικά χρονοβόρες και πολύπλοκες διαδικασίες, τις αντικρουόμενες αποφάσεις των οργάνων της Πολι τείας και την αδιαφορία ή και την εχθρότητα των τοπικών κοινωνιών. Οι νέες μορφές ενέργειας ή ο τουρισμός προσφέρονται για τη δημιουργία αντα γωνιστικών επιχειρήσεων. Αλλά λείπει ο μηχανισμός στήριξής τους. Στη Μεσσηνία χρειάστηκαν πάνω από δώδεκα χρόνια προσπάθειας για να γίνει ένα τουριστικό συγκρότημα υψηλού διεθνούς επιπέ δου. Είναι ένα αποτρεπτικό για επενδυτές παρά δειγμα. Μπορούμε να τα καταφέρουμε; Πολλοί ξέ νοι οικονομολόγοι, καθηγητές ή σχολιαστές, πιστεύ ουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε αδιέξοδο. Ορισμέ νοι επισημαίνουν ότι οι ανάγκες δανεισμού θα φτά σουν συνολικά μέχρι το 2014 σε ποσά πολύ μεγα λύτερα από τα 110 δισ. που μας διατέθηκαν. Η Ελ λάδα, κατά την άποψή τους, δεν θα είναι σε θέση να εξασφαλίσει από την αγορά τα αναγκαία χρήμα τα παρά τη βοήθεια της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του ΔΝΤ. Αλλοι τονίζουν ότι υπάρχουν δυνατότητες επίλυσης του προβλήματος μέσω μιας επιπρόσθετης χρηματοδότησης από την Ενωση ή μιας νέας πιο σκληρής περικοπής των μισθών. Δεν πι στεύουν όμως ότι οι πολιτικές συνθήκες θα επιτρέψουν τέτοιες πρωτοβουλίες.
Η άποψη για τη θετική έκβαση της ελληνικής κρίσης στηρί ζεται στην υπόθεση ότι η Ενωση δεν θα επιτρέψει την πτώχευ ση μιας χώρας μέλους της και θα παρέμβει πάλι εφόσον αυτό χρειαστεί. Το Συμβούλιο Κορυφής της ζώνης του ευρώ στις 7 Μαΐου επικύρωσε τη συμφωνία στήριξης στην Ελλάδα. Εξέφρα σε τη θέληση των μελών της να δράσουν αποφασιστικά για να στηρίξουν το ευρώ και να αποφύγουν την οποιαδήποτε αρνητι κή εξέλιξη της κρίσης για τις χώρες της ΟΝΕ. Η δημιουργία του νέου μηχανισμού αντιμετώπισης κρίσεων με κεφάλαια ύψους 720 δισ. ευρώ περίπου είναι έκφραση της νέας αυτής πολιτικής. Η εξέλιξη αυτή ισχυροποίησε τη θέση της Ελλάδας. Δεν θα πρέ πει όμως να υποτιμήσουμε τη θέληση της Ενωσης να βάλει τά ξη στη διαχείριση των οικονομιών των μελών της. Θα τιμωρήσει όποια χώρα παραβεί τις υποχρεώσεις της προκειμένου να πα ραδειγματίσει άλλες χώρες. Η Ελλάδα δεν θα πρέπει να αποτε λέσει το αρνητικό παράδειγμα που θα επιλέξει. Πιστεύω ότι η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να υπερβεί τα προβλήματά της. Αρ κεί να υπάρξει θέληση, αποφασιστικότητα και ταχύτητα αντι δράσεων από τους υπεύθυνους για τις οικονομικές εξελίξεις. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων να έχει ως επιδίωξη τη βελτίω ση της πορείας της χώρας και όχι την αποφυγή του πολιτικού κό στους ή την επικοινωνιακή απήχηση. Εχουμε επιτύχει να ξεπε ράσουμε τις δυσκολίες και σε άλλες κρίσιμες εποχές. Η ένταξη στην ΟΝΕ αποτελεί ένα παράδειγμα.
Στις 19 Ιουνίου συμπληρώνονται δέκα χρόνια από την ένταξη της Ελλάδος στην ΟΝΕ και οκτώμισι από την εισαγωγή του ευρώ στη φυσική του μορφή. Η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας δεν επέτρεπε την αισιοδοξία για την κατάληξη των ελληνικών προσπαθειών ένταξης στην Ευρωζώνη. Επειτα και από τις επιλο γές της τριετίας 1990 1993, η Ελλάδα ήταν αποδυναμωμένη οικο νομικά και πολιτικά. Το δημόσιο χρέος από 65,7% του ΑΕΠ το 1989 είχε φτάσει 100,5% του ΑΕΠ το '93. Οι εξαγγελίες για ένταξη στο κοινό νόμισμα δεν αντιμετωπίζονταν απλώς με σκεπτικισμό από τους εταίρους μας, αλλά με ευθεία αμφισβήτηση. Το δημόσιο χρέ ος είχε ξεφύγει από τον έλεγχο, τα ελλείμματα έμοιαζαν να μην μπορούν να περιοριστούν, ο πληθωρισμός κάλπαζε σε επίπεδα πάνω από το 10%, οι πραγματικοί μισθοί και οι συντάξεις συρρι κνώνονταν κάθε χρόνο, η ανεργία αυξανόταν, δεν δημιουργού νταν έργα υποδομής, η ανάπτυξη ήταν μηδενική. Ολες οι εκτιμή σεις συνέκλιναν στη διαπίστωση πως η Ελλάδα δεν θα γινόταν πο τέ μέλος της ΟΝΕ, ενώ ακούγονταν φωνές ακόμα και για έξωση της Ελλάδος από την Ε.Ε. Οποιοι παραλληλισμοί με τη σημερινή κατάσταση δεν είναι άδικοι ούτε τυχαίοι. Ταυτόχρονα, στο εσω τερικό έπρεπε να καταπολεμηθούν νοοτροπίες, δισταγμοί, αμφι βολίες και αντιδράσεις, πολλές φορές ιδιαίτερα έντονες, που προ καλούνται όταν θίγονται κατεστημένα συμφέροντα. Ο στόχος δεν ήταν απλώς να επιτύχουμε τη στείρα επίτευξη των κριτηρίων της Συνθήκης του Μάαστριχτ, αλλά και να κινητοποιήσουμε τις πα ραγωγικές δυνάμεις της χώρας, να εξασφαλίσουμε ένα σταθερό οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον με ευ ρύτερο κλίμα εμπιστοσύνης στην κοινωνία, στις επιχειρήσεις. Να ενισχύσουμε έτσι τις επενδύσεις, την παραγωγικότητα και τη σύ γκλιση του βιοτικού επιπέδου με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Τα αποτελέσματα της πολιτικής μας από το 1996 μέχρι την ένταξη το 2000 μιλούν από μόνα τους. Ο πλη θωρισμός τιθασεύτηκε. Τα φορολογικά έσο δα αυξήθηκαν σημαντικά. Υλοποιήθηκε μια μεγάλη δημοσιονομική εξυγίανση και, μά λιστα, χωρίς να υπονομευτεί η αναπτυξια κή προοπτική της χώρας. Τέθηκε σε εφαρ μογή και υλοποιήθηκε ένα πρωτόγνωρο πρόγραμμα ανάπτυξης και εκσυγχρονισμού των υποδομών σε όλους τους τομείς των πο λιτικών μας. Η Ελλάδα είχε επί σειρά ετών έναν από τους υψηλότερους ρυθμούς ανά πτυξης στην Ε.Ε. Η ανεργία βρέθηκε σε στα θερά πτωτική πορεία, τα πραγματικά εισο δήματα εργαζομένων και συνταξιούχων αυ ξήθηκαν, τα επιτόκια μειώθηκαν, οι επεν δύσεις ενισχύθηκαν σημαντικά. Συγχρόνως, κάναμε τολμηρά βήματα για την ενίσχυση της αξιοκρατίας και της διαφάνειας στον δη μόσιο τομέα. Δημιουργήσαμε νέους ελε γκτικούς μηχανισμούς, σειρά Ανεξάρτητων Αρχών και ενισχύσαμε το ΑΣΕΠ. Πρωτοβου λίες όπως ο «Καποδίστριας», τα ΚΕΠ και η Βοήθεια στο Σπίτι άλλαξαν το πρόσωπο της Δημόσιας Διοίκησης, αυξάνοντας τους διαθέσιμους πόρους και τις υπηρεσίες προς τον πολίτη. Ολα αυτά έγιναν αντιμετωπίζο ντας με αποφασιστικότητα αντιδράσεις και σε συνεχή σύγκρου ση με εδραιωμένες αντιλήψεις και συμφέροντα. Ο στόχος επε τεύχθη. Η Ελλάδα έγινε μέλος της ΟΝΕ χάρη στην προσπάθειά της. Κανείς δεν της χαρίστηκε. Η επιτυχία δεν ήρθε ούτε εύκο λα ούτε χάρη στον αυτόματο πιλότο. Το 2004 η νέα τότε κυβέρ νηση της Νέας Δημοκρατίας, υπακούοντας στη λογική της αντι παλότητας που διαπνέει το κομματικό σύστημα, αμφισβήτησε αυτή την επιτυχία. Χρησιμοποίησε το τέχνασμα της μεταφοράς μελλοντικών δαπανών, ιδιαιτέρως των αμυντικών, στο παρελθόν, για να τεκμηριώσει τον ψευδή ισχυρισμό της ότι η Ελλάδα δεν είχε επιτύχει το επιβεβλημένο όριο του ελλείμματος. Το αποτέ λεσμα ήταν η σύγχυση στο ευρωπαϊκό επίπεδο και, όταν επήλ θε ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός τη διετία 2007 2009, η κα ταρράκωση της αξιοπιστίας της χώρας. Καιρός είναι πια να δού με την πραγματικότητα γύρω μας με ειλικρίνεια, να μη φαντασιω νόμαστε λύσεις που δεν υπάρχουν και να δεχτούμε ότι η έξοδος από τη κρίση εξαρτάται κατά κύριο λόγο από εμάς τους ίδιους, από τη θέληση, τη συνέπεια και την επιμονή μας. 
Η απόρριψη από την Κομισιόν (Ε.Ε.) του "προγράμματος σταθερότητας" που υπέβαλε η ελληνική κυβέρνηση ανοίγει διάπλατα το δρόμο προς τις εκλογές οι οποίες χρονοθετούνται πλέον ακόμη και στις αρχές Απριλίου. Κάποια άλλα σενάρια που διακινούν οι ρηγιλάριοι τηλεσχολιαστές μιλούν είτε για τις 3 Μαίου είτε για τις 7 Ιουνίου ταυτόχρονα με τις ευρωεκλογές.
Η απόρριψη του προγράμματος σταθερότητας και οι συστάσεις για λήψη αυστηρών μέτρων από φέτος με στόχο τον έλεγχο των ελλειμμάτων ακυρώνουν και τυπικά τη δυνατότητα της κυβέρνησης να ικανοποιήσει έστω και μέρος των δεσμεύσεων της έναντι εξεγερμένων κοινωνικών ομάδων οι οποίες συνολικά ξεπερνούν τα 3,5 δισ ευρώ. Τα μέτρα τα οποία προτείνει μεταξύ άλλων η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι η περιστολή των κρατικών δαπανών, πάγωμα των αυξήσεων σε μισθούς και συντάξεις και δραστικές περικοπές στην κοινωνική ασφάλιση και τις συντάξεις. Πέραν αυτού η Ελλάδα θα κληθεί να διευκρινίσει και πολλά άλλα σημεία του επικαιροποιημένου Προγράμματος Σταθερότητας. Από αυτές τις διευκρινίσεις θα εξαρτηθεί η χρονική διάρκεια της επιτήρησης. Αν, δηλαδή, θα είναι διετής ή τριετής. Τα νέα είναι τραγικά και η οικονομία καθημερινά βουλιάζει όλο και βαθύτερα στο τέλμα της ύφεσης και της αποδιοργάνωσης.
Σύμφωνα με στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας το τελευταίο τρίμηνο του 2008 ο ρυθμός ανάπτυξης σημείωσε βουτιά της τάξης του 2,6%. Κάτω από αυτές τις συνθήκες θεωρείται μαθηματικά βέβαιη η επιτήρηση αν και το υπουργείο Οικονομίας συνεχίζει να διαψεύδει τις πληροφορίες περί απόρριψης του επικαιροποιημένου Προγράμματος Σταθερότητας από την Κομισιον.
Κυριακή κοντή γιορτή λοιπόν καθώς στις 10 Μαρτίου η Κομισιόν θα ανακοινώσει τις τελικές αποφάσεις της για την παραπαίουσα ελληνική οικονομία.
Η Θέση της Κυβέρνησης και ιδιαίτερα του Πρωθυπουργού καθίσταται δυσχερέστατη και μπροστά στο ενδεχόμενο νέας κοινωνικής έκρηξης- λόγω αθέτησης των δεσμεύσεων- οι εκτιμήσεις συγκλίνουν στις...κάλπες.
Η απόφαση είναι εξαιρετικά δύσκολη και επώδυνη καθώς η ψαλίδα μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. συνεχίζει να ανοίγει καθιστώντας (σχεδόν) βέβαιη την ήττα των κυβερνητικών δυνάμεων. Η διαφορά μέρα με τη μέρα μεγαλώνει και πλέον ενισχύεται το ενδεχόμενο της αυτοδυναμίας για το ΠΑΣΟΚ. Έτσι η άμεση προσφυγή στις κάλπες- υπό τις παρούσες συνθήκες- θα έχει ένα και μοναδικό στόχο: τη μη επίτευξη αυτοδυναμίας από το ΠΑΣΟΚ.
Στην περίπτωση αυτή ο κ. Καραμανλής αγοράζει (περιορισμένο) πολιτικό χρόνο παραμένοντας αρχηγός της Ν.Δ. Αυτό σημαίνει ότι θα επιλέξει τον τρόπο, το χρόνο και το...πρόσωπο της διαδοχής του. Το παιχνίδι μόλις τώρα αρχίζει και από την Κυριακή το πρωί-λόγω και των νέων δημοσκοπήσεων- θα ξανανοίξουν οι ασκοί του αιόλου για τον ένοικο του Μεγάρου Μαξίμου.
Στα 5 χρόνια της νέας διακυβέρνησης- όπως φιλάρεσκα αυτοαποκαλούσαν οι δεξιοί την Κυβέρνησή τους- επικράτησε και επιβλήθηκε η γραμμή Καραμανλή: "χαλαρά".
Ευτυχώς που υπάρχουν τα παιδιά να μας κοιτούν με το καθάριο βλέμμα τους και να μας γεμίζουν ενοχές. Ευτυχώς. Γιατί «όλοι εμείς του `80 οι εκδρομείς» φαίνεται ότι έχουμε χάσει την αίσθηση της πραγματικότητας. Βλέπουμε τα πάντα μέσα από τους παραμορφωτικούς φακούς της βολής, της ευδαιμονίας και του ατομικισμού μας.
Μόλις σήμερα το πρωί έμαθα ότι: «ο δημοσιογράφος Χρήστος Σεφερλής έφυγε από τη ζωή έπειτα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο». Ήταν φίλος ο Χρήστος. Ανθρωπος γεμάτος ζωή. Μολονότι ήμασταν φίλοι- λόγω της απουσίας μου από την Αθήνα- δεν είχα μάθει τίποτε ...;Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι κάτι κακό του συνέβαινε. Τόσο ζωντανός, τόσο αισιόδοξος, τόσο δραστήριος. Αντίο ρε Χρήστο. 
.............
