Είμαι πολύ οργισμένος.
Και είμαι πολύ οργισμένος με όλους αυτούς τους ανερμάτιστους πολιτικούς (αμοραλιστές) που δεν ορρωδούν προ ουδενός προκειμένου να πετύχουν το στόχο και το σκοπό τους.
Με όλους αυτούς τους τυχοδιώκτες που γίνονται ξαφνικά ευαίσθητοι και με πρόσχημα κοινωνικά, πολιτιστικά, περιβαλλοντικά υπαρκτά προβλήματα στήνουν υποβολιμαίες φιέστες χάριν δημοσιότητας.
Πρόσφατο -και φαντάζομαι όχι τελευταίο- κρούσμα, οι κινητοποιήσεις για τη σωτηρία του Αμβρακικού.
Οι «επαγγελματίες σταυροφόροι» με την αρωγή των δύσμοιρων ψαράδων και κάποιων γραφικών, που όρισαν στη ζωή τους να χώνουν τα κούφια κεφάλια τους μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, έστησαν ακόμη μια φιέστα.
Με αφορμή τον Αμβρακικό, αυτό το συγκλονιστικό τόπο που πραγματικά αργοπεθαίνει στα απόμερα του άθλιου μοντέλου εκμετάλλευσης, έστησαν ντεκόρ με πλοιάρια, μαύρες σημαίες και ευφάνταστα πλακάτ.
Οι τηλεοπτικές κάμερες εστίαζαν στα ξερακιανά πρόσωπα των (δικαίως) οργισμένων ψαράδων που πια δεν μπορούν να ζήσουν από τη δουλειά τους.
Εικόνες ίδιες, όπως αυτές της Καβάλας, της Εύβοιας, των συλλαλητηρίων για το ασφαλιστικό ...;
Ίδιοι και οι πρωταγωνιστές.
Πρώτη γραμμή ο Alexis.
Με τα χέρια σταυρωμένα να ακούει τους ομιλητές και στη συνέχεια, ως πολιτικός αρχηγός, να λαμβάνει το λόγο. Να χαιρετίζει τη συγκέντρωση και να μιλάει για ψάρια που δεν τσιμπάνε και άλλα τέτοια φληναφήματα ...;
Προφανώς ο Alexis δεν ήταν περαστικός. Ούτε είδε φως και μπήκε. Υπό την οίηση της δημοφιλίας του και την έπαρση της (φερόμενης) ραγδαίας ανόδου του Συνασπισμού, το επιτελείο της Κουμουνδούρου έχει βάλει λυτούς και δεμένους σε όλη τη χώρα να εντοπίζουν υπαρκτά προβλήματα και να οργανώνουν φιέστες για να εμφανίζεται ο Alexis.
Κάθε πόλη και συλλαλητήριο, κάθε χωριό και διαδήλωση.
Όχι ότι αυτό είναι κακό. Τουναντίον.
Οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις ειδικά σήμερα που εργασιακά δικαιώματα καταλύονται, θεμελιώδεις κανόνες ανατρέπονται, κεφαλαιώδεις αρχές καταπατούνται είναι η μοναδική ασπίδα των απλών ανθρώπων να περισώσουν ότι μπορούν.
Αντίσταση ναι.
Αλλά όχι φιέστες για τους επαγγελματίες σταυροφόρους.
Και πολύ περισσότερο, τα προβλήματά μας, οι αγωνίες μας, οι ευαισθησίες μας, όχι ντεκόρ για μεσσίες.
Εάν πίστευαν στον αγώνα μας όλοι αυτοί οι γυρολόγοι θα βοηθούσαν.
Αλλά δυστυχώς τα χρησιμοποιούν και μόνο για το προφίλ και την προβολή τους.
Γιατί, πως είναι δυνατόν αυτό το παιδάκι που μέχρι τα 18 του- όπως ο ίδιος δήλωσε- πουλούσε Ριζοσπάστη, πιστεύοντας ότι αρκεί να πάρει το «κόμμα» την εξουσία, να γκρεμίσει τους αστούς και να απελευθερώσει παραγωγικές δυνάμεις ώστε όλοι μαζί να οικοδομήσουν σοσιαλιστικές σχέσεις, αίφνης ανακάλυψε την ευαισθησία της αριστεράς και τον αναθεωρητισμό του Τρότσκι;
Γιατί πως είναι δυνατόν να είδε το φως το αληθινό όταν μέχρι πρόσφατα αυτός και οι ομοϊδεάτες του, μας είχαν ζαλίζει τον έρωτα ότι ο καπιταλισμός και το πολιτικό του εποικοδόμημα, η αστική δημοκρατία, διέγραψαν την τροχιά τους και εισήλθαν στο τελευταίο στους στάδιο: τον ιμπεριαλισμό.
Βέβαια, επινόησε τη σοφιστεία ότι η πιο επαναστατική πράξη είναι η αναθεώρηση των ιδεών. Η αναθεώρηση βέβαια, δεν είναι επανάσταση. Εάν δεν συνοδεύεται από αρχές, είναι απλώς προσαρμογή, καιροσκοπισμός, ρεαλισμός.
Προσωπικά με αφήμει αδιάφορο η παρουσία του Alexis. Με εξοργίζει όμως η χρήση- η μια χρήση- των (τελευταίων εναπομεινασών) ευαισθησιών.
Όλες αυτές οι ανά την Ελλάδα φιέστες μου θυμίζουν περιφερόμενο τσίρκο.
«Απόψε στο χωριό σας, η μεγάλη μας παράσταση. Μια διαδήλωση στα μέτρα σας. Ένα συλλαλητήριο στο γούστο σας ...»
Τέλος, να σημειώσω ότι το αγαπητό μας MEGA δεν μπήκε καν στον κοπο να προβάλει τη διαδήλωση για τον Αμβρακικό.
Χρησιμοποίησε απλώς τους χρησμούς του Alexis για την πολιτική κατάσταση, τις συνεργασίες και τις εξελίξεις. Αποσπάσματα από δηλώσεις που- φαντάζομαι ότι- έγιναν με φόντο τον ... Αμβρακικό.
Περισσότερα... »
