Τοῦ Γιώργου Μάλφα, θεολόγου
Ἑβδομήντα χρόνια μετά. Γιορτάζεις τὴν Ἐθνικὴ Ἀντίσταση τοῦ Λαοῦ μας, τραγουδᾶς «γυναῖκες Ἠπειρώτισσες», ὑψώνεις ἀμήχανα σημαῖες, χορεύεις ἀπὸ κεκτημένη συνήθεια στὶς πλατεῖες. Φέτος ὅμως, δυσκολεύεσαι νὰ πεῖς τὸ «ΟΧΙ». Δὲν εἶσαι σίγουρος, ἀμφιβάλλεις. Φοβᾶσαι τοὺς συνειρμούς, τὶς πιθανὲς παρεξηγήσεις. Τρέμεις τὶς συνέπειες.Χρόνια τώρα, ἐπαναλάμβανες τελετουργικὰ μονότονα τὸ «ΟΧΙ» τοῦ παπποῦ σου. Καμάρωνες τὴ θυσία του, θριαμβολογοῦσες ἀδαπάνητα γιὰ τὰ κατορθώματα καὶ τοὺς ἡρωισμοὺς τῆς γενιᾶς του. Στὶς δεκαετίες ὅμως ποὺ ἀκολούθησαν κατασπατάλησες νωχελικὰ τὴν ἐλευθερία πού σου χάρισε! Ἐφτίαξες τὴ ζωή σου. Τὸ δικό σου, ἐπιτέλους, σπίτι, καὶ τὸ δικό σου ἐξοχικό. Ἔκανες ταξίδια μακρινὰ καὶ πολυδάπανα, σὲ προορισμοὺς ἐξωτικούς. Ἀγόρασες πρῶτο καὶ μετὰ δεύτερο αὐτοκίνητο. Χρεώθηκες ἀσυλλόγιστα δάνεια, δόσεις καὶ κάρτες ποὺ ἀφειδῶς σου πρόσφεραν οἱ τράπεζες. Μπούχτισες τὰ παιδιά σου φροντιστήρια καὶ ἰδιαίτερα, νὰ σπουδάσουν προσοδοφόρα ἐπαγγέλματα, νὰ γίνουν ὑψηλόβαθμα «στελέχη διοίκησης ἐπιχειρήσεων». Ἐκμεταλλεύτηκες, μὲ ὅλους τους δυνατοὺς τρόπους, τοὺς μετανάστες ποὺ εἶχαν τὴν ἀνάγκη σου, γιὰ νά...Διαβάστε περισσότερα »
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "ῥωμεηκο ὁδοιπορικο" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
