Μέ τά κομποσχοίνια του, τά βιβλία, τά λιβάνια, τίς εἰκονίτσες καί τόν ἀέρα τῆς ἁγιοσύνης πού φυσάει ἐκεῖ πάνω, θές ἀπό τίς μνῆμες τοῦ Παύλου Μελᾶ, θές ἀπό τά παλέματα τῶν καλογήρων, ἀπό τούς κρυμμένους ἀσκητές, ἀπό τό φανερό φῶς τῆς Παρθένου, ἀπό τίς βυζαντινές ψαλμωδιές, ἀπό τά ἀλάδωτα τῶν νηστειῶν, ἀπό τά χρόνια της μονολόγιστης εὐχῆς πού ἔσκαψε ὑπομονές στούς ἀπαράκλητους τόπους καί φύτεψε ἄνθη στά περάσματα ἀπό μοναστήρι σέ σκήτη, ἀπό τό συνωστισμό τῶν προσευχῶν -ὅσο πυκνώνουν τά σύννεφα στόν χειμώνα τῆς πατρίδας. Δέν ρώτησα πολλά, εἶπε λιγότερα.Ὅλα παίχτηκαν στό ἀτμοσφαιρικό ἐπίπεδο καί στήν ἤρεμη ἀδιαφορία γιά τά δελτία εἰδήσεων. Κλείσαμε τήν τηλεόραση τῶν ψεμμάτων, δέν μιλήσαμε γιά τήν χάλια κατάσταση, δέν συνομολογήσαμε ἱκεσία ἀλλά ἦταν ἡ φυσική ἐξέλιξη, ὅσο τό σπίτι μᾶς μυρίζει ἀκόμη τά θυμιάματα τῶν ρούχων, πού φοροῦσε στίς ἀθωνικές ἀγρυπνίες.Ἄφησα μία λάμπα ἀναμμένη στό σαλόνι, τή νύχτα -μήν μπερδευτοῦν τά ράσα τῶν μοναχῶν στά ἔπιπλα καί μᾶς ξυπνήσουν ἤ τούς ἐμποδίσουμε στίς ἱεροπραξίες τῆς εὐλογίας τοῦ κόσμου- καί κοιμήθηκα δίχως ἀνησυχία….Διαβάστε περισσότερα »
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "ῥωμεηκο ὁδοιπορικο" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
